Jan Baryła

Jan Baryła urodził się 11 września 1881 roku w Kole. Z zawodu był szewcem. W 1902 roku wstąpił do Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i Litwy, organizował strajki robotnicze w Łodzi i uczestniczył w rewolucji 1905 roku. Zajmował się także tworzeniem komórek związkowych i Kas Chorych. W latach 1915-1917 przebywał na zesłaniu w guberni jenisejskiej, a po rewolucji lutowej działał w Mohylewie i Mińsku. Współtworzył tam Zjednoczenie Socjalistyczne Polskie.

Od końca 1918 roku działał w Warszawskiej Radzie Delegatów Robotniczych jako delegat związku zawodowego robotników przemysłu skórzanego. Wstąpił do KPRP/KPP, a po rocznym więzieniu od 1921 roku był członkiem zarządu głównego związku zawodowego tej branży. Po 1923 roku ograniczył działalność partyjną i skupił się na pracy związkowej. W pierwszych miesiącach 1942 roku uczestniczył w organizowaniu PPR w Warszawie. W kwietniu został aresztowany przez gestapo wraz z synem i osadzony na Pawiaku. 28 maja 1942 roku został rozstrzelany w Lesie Sękocińskim koło Magdalenki. W 1938 roku otrzymał Krzyż Niepodległości.

Na podstawie artykułu „Jan Baryła” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.